Φαντασία στα Επιπλα Παλιές ιδέες νέες προσγγίσεις

Τρεις, είπε  χαμογελώντας, αλλά βλέποντας το α­πορημένο βλέμμα του αναγκάστηκε να εξηγήσει: «Στη χώρα μου φιλιόμαστε τρεις κι όχι δύο φορές», και αμέσως τεντώθηκε και του έσκασε ένα φιλί. Κάθισαν στα σκαμπό κοντά στα επιπλα tv. Η γκαρσόνα ήρθε κοντά τους και α­ντάλλαξαν μερικές κουβέντες και γέλια . Προφανώς, γνωρίζονταν καλά. «Τα ποτά είναι δικά μου», άνοιξε τη συζήτηση . «Κανονικά εγώ πρέπει να κεράσω, που είμαι οικοδέσποινα». «Θα το επέτρεπα, αλλά μετά τη σίγουρη απόλυση σου…» «Ποια απόλυση;» «Μετά την πρωινή φυγή σου από το γκισέ, είμαι βέβαιος ότι θα σε απολύσουν». Του χάρισε ένα γάργαρο γέλιο. «Είναι μια εργασία ημιεθελοντική. Το ωράριο είναι ελαστι­κό. Απλώς τις περιόδους τουριστικής αιχμής η κυβέρνηση δίνει την ευκαιρία σε γλωσσομαθείς, όπως του λόγου μου, να βοηθούν στις Πληροφορίες για τις συνθεσεις. Όταν σε είδα στην ουρά κόντευα να σχολά­σω. Ε, δεν το σκέφτηκα και πολύ. Πάντως, όπως λέτε και στη χώ­ρα σου, βουνό με βουνό δε σμίγει. Το είπα σωστά;»

Και ποιος άνθρωπος της εταιρείας θα είχε πολυτε­λή αυτοκίνητα και έμπιστους ανθρώπους στη διάθεση του και θα τολμούσε να κάνει μια αντιγραφή στα επιπλα; Προφανώς ένας υψηλά ιστά­μενος, ένας διευθυντής, ένα στέλεχος. Ο Φρανσουά επιβεβαιωνόταν θριαμβευτικά. Το κεντρικό, ή έστω κάποιο εξέ­χον μέλος του, ήταν αναμεμειγμένο στην υπόθεση. Τουλάχιστον τώρα ήξερε με ποιους είχε να κάνει. Το αυτοκίνητο άρχισε να κινείται πιο αργά για να σταματήσει εντελώς σε λίγο. Άκουσε ένα μεταλλικό ήχο από τα δεξιά του και την πόρτα να ανοίγει. Βγήκε από το αυτοκίνητο. Αισθάνθηκε έναν πα­γωμένο αέρα στο πρόσωπο. Από μακριά ακούγονταν ήχοι αυτο­κινήτων. Προφανώς είχαν βγει από τον κεντρικό αυτοκινητό­δρομο, αλλά δεν είχαν απομακρυνθεί πολύ από αυτόν. Δεν α­κούγονταν άλλοι ήχοι πόλης ούτε και ήχοι εξοχής. Τον οδήγη­σαν σε ένα έδαφος στρωμένο με χα­λίκια για εκατό περίπου βήματα. Μπήκαν σ’ ένα κτίριο. Ο χώρος είχε την οσμή βερνικιού, σαν αυτά που βάζουν στα τραπεζακια , πρέπει να ήταν άδειος και ψηλοτάβανος, γιατί τα βήματα τους α­ντηχούσαν χαρακτηριστικά. Μάλλον πρόκειται για κάποια αποθήκη επίπλων.

Συμβουλεύτηκε το ρολόι του άφησε τα επιπλα στην θέση τους και ξεκίνησε για το σπίτι. Προτίμησε το μετρό και κα­τέβηκε στο τέρμα. Το σπίτι απείχε μό­λις δυο τρία τετράγωνα. Αναγκάστηκε εντούτοις να ρωτήσει δύο φορές για τη συγκεκριμένη διεύθυνση γιατί η σήμανση σ’ εκείνη τη συνοικία με τις πολλές μονοκατοικίες ήταν ελάχιστα διαφωτι­στική. Τελικά διαπίστωσε ότι το σπίτι δεν ήταν α­κριβώς σπίτι. Ήταν μάλλον έπαυλη. Ένας ψηλός μαντρότοιχος τη χώριζε από τον ήσυχο δρόμο. Στη βαριά σιδερένια πόρτα ή­ταν προσαρμοσμένη μια κάμερα παρακολούθησης. Χτύπησε το κουδούνι. Τουλάχιστον έτσι πίστευε ότι λειτουργούσε το κουμπί που πάτησε. Στο θυροτηλέφωνο ακούστηκε η φωνή του νέου άντρα με τον οποίο είχε ξαναμιλήσει.Περίμενε άλλα δυο λεπτά πριν α­νοίξει η πύλη της βίλας με τον πιο αθόρυβο τρόπο που θα μπο­ρούσε να ανοίξει μια πόρτα. Μπήκε στο προαύλιο. Κοίταξε για λίγο γύρω του. Το σπίτι ήταν ένα επιβλητικό κτίριο σε ρυθμό νεο­κλασικό, με πολλές ψευδοαναγεννησιακές προσθήκες. Επιπλα νοεμπαρόκ.Του θύ­μιζε αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις του κινήματος της Σετσεσιόν. Ο κήπος στο μπροστινό μέρος του οικήματος ακόμα και τούτον το χειμωνιάτικο μήνα διατηρούσε την πρασινάδα του και περιλάμ­βανε και κάποια ανθεκτικά λουλούδια σε περιποιημένα μικρά παρτέρια, γεγονός που φανέρωνε τη φροντίδα του ιδιοκτήτη.

Υπήρχαν όμως άλλοι τρεις από την πενταμελή παρέα των φοιτητικών χρόνων του  οι οποίοι ή­ταν παρόντες – τουλάχιστον για την ώρα. Θα έπρεπε αργά ή γρή­γορα να έρθει σε επαφή μαζί τους. θα έπρεπε με κάποιο τρόπο να συνδέονται ή να ξέρουν κάτι για τα αξεσουαρ. Αλλιώς τι νόημα είχε η διπλή ντουλάπα; Ίσως μάλιστα να κινδύνευαν και οι ίδιοι αν μοιρά­ζονταν κάποιο μυστικό. Κι αν κάποιος από αυτούς συνδεόταν με τα επιπλα ή τα ειδη κηπου; Ο ξυλουργός είχε υπο­θέσει ότι ο τεχνίτης ήταν γνωστός του καθηγητή. Δεν υπήρ­χαν ίχνη θραύσης. Αναστέναξε. Η σκέψη του παραδινόταν στη φαντασία του. Ο καθηγητής είχε έναν τεράστιο κύκλο γνω­ριμιών, θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε. Ακόμα και ο ίδιος θα μπορούσε να είναι ύποπτος. Ήταν επιπλοποιός στο κάτω της γραφής. Όμως πώς ήταν δυνατόν κάποιοι γέροι μετά από τό­σα χρόνια φιλίας και ζώντας σε άλλες χώρες να περιφέρονται στην Ευρώπη και να πωλούν επιπλα; Ήταν γελοίο ακόμα και ως σκέψη. Όχι, κά­τι άλλο κρυβόταν στα σκοτάδια του λαβυρίνθου όπου παραπα­τούσε με τη θέληση του. Και αυτό το κάτι ήλπιζε να το βρει στο παραδοσιακό κατάλυμα της μονοκατοικίας, που σε λίγο θα διέ­κρινε το σκοτεινό της όγκο να αναδύεται από το  πέλα­γος.